Με μεγάλη επιτυχία και στην παρουσία πλήθους κόσμου πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 13 Μαΐου 2026, στην αίθουσα «Μάρκου Δράκου» στο Μέγαρο της ΣΕΚ, η παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Μικελλίδη «Το Αεροδρόμιο της Σιωπής», ενός έργου αφιερωμένου στην ιστορική μνήμη και στις τραγικές αλλά και ηρωικές στιγμές που σημάδεψαν το αεροδρόμιο Λευκωσίας και την σύγχρονη ιστορία της Κύπρου.

Την εκδήλωση χαιρέτισε, εκ μέρους του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων Αλέξης Βαφεάδης, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της ανάδειξης γεγονότων που παραμένουν ζωντανά στη συλλογική συνείδηση του κυπριακού ελληνισμού.

Χαιρετισμό απηύθυνε επίσης ο Γενικός Γραμματέας της ΣΕΚ Ανδρέας Φ. Μάτσας, ο οποίος υπογράμμισε τη σημασία τέτοιων πρωτοβουλιών που κρατούν άσβεστη τη μνήμη και τιμούν όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα.

Την παρουσίαση του βιβλίου ανέλαβε ο Δρ. Νίκος Σάτσιας, ο οποίος ανέδειξε το βιβλίο ως «ένα έργο ενάντια στη λήθη», επισημαίνοντας ότι το Αεροδρόμιο Λευκωσίας παραμένει μέχρι σήμερα ένας σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας, φορτωμένος με μνήμες, ηρωισμό και ανεπούλωτες πληγές.

Στην ιδιαίτερα συγκινητική παρέμβασή του, χαρακτήρισε το βιβλίο ως «ένα ταξίδι μνήμης και αυτογνωσίας», τονίζοντας ότι ο συγγραφέας καταγράφει με γλαφυρότητα την ιστορική πορεία του αεροδρομίου, από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του μέχρι τις δραματικές στιγμές της τουρκικής εισβολής του 1974 και τη μάχη του αεροδρομίου.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην επιχείρηση «ΝΙΚΗ» και στη θυσία των Ελλήνων καταδρομέων και ΕΛΔΥΚαρίων που υπερασπίστηκαν το αεροδρόμιο, με τον ομιλητή να αναδεικνύει την αναφορά του συγγραφέα πως «το αεροδρόμιο Λευκωσίας αποτέλεσε τις σύγχρονες Θερμοπύλες». Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, όπως ανέφερε, αναδεικνύονται όχι μόνο τα ιστορικά γεγονότα αλλά και η ανθρώπινη διάσταση της εποχής, οι προσωπικές μαρτυρίες και η δύναμη της συλλογικής μνήμης.

Συγκλονιστική ήταν και η μαρτυρία του πιλότου της τελευταίας πτήσης και προσγείωσης στο αεροδρόμιο, Αδάμου Μαρνέρου, ο οποίος μετέφερε βιώματα και εικόνες από τις δραματικές εκείνες στιγμές, καθηλώνοντας το κοινό.

Τέλος, στην αντιφώνησή του, ο συγγραφέας εξέφρασε τη συγκίνησή του για την αθρόα προσέλευση και το έντονο ενδιαφέρον του κοινού, επισημαίνοντας ότι η θερμή ανταπόκριση αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιβράβευση για την προσπάθεια και την ιστορική έρευνα που προηγήθηκε της συγγραφής του έργου.