Ανδρέας Φ. Μάτσας

Γενικός Γραμματέας ΣΕΚ

Η εμβληματικότητα στις πολιτικές, ομοίως και στις εκδηλώσεις, δεν θα πρέπει να περιορίζεται στον διακηρυκτικά επικοινωνιακό χαρακτήρα, αλλά κυρίως στην ουσία και στην αποτελεσματικότητα.

Σε διαφορετική περίπτωση, η έννοια της λέξης διαφοροποιείται παραπέμποντας σε αυτό που αναδεικνύει ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιο του Περικλή», μέσα από το ιστορικό του έργο «Πελοποννησιακός πόλεμος».

Η παραφραστική αποτύπωση του,«ἐν τοῖς βλήμασι ἀμαθείᾳ θράσος ἐστί», αναδεικνύει το απερίσκεπτο θράσος της αμάθειας που οδηγεί σε παρορμητικό παροξυσμό. Ανάλογη μπορεί να είναι και η επικινδυνότητα της προσέγγισης, όταν η στόχευση ξεφεύγει από την αυθεντικότητα των προθέσεων και την αρχαιοελληνική έννοια της «αγαθότητας», η οποία διασυνδέει το ήθος με την ακεραιότητα.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, για όσους πραγματικά τον τιμούμε και μας εμπνέει ως σημείο αναφοράς στην καθημερινή ανάδειξη της προσωπικής μας αξιοπρέπειας, δεν μπορεί να τυγχάνει εκμετάλλευσης για οποιοδήποτε πολιτικό, κομματικό ή άλλο λόγο και σκοπιμότητα. Κυρίως όμως, δεν μπορεί να αποτελεί στοιχείο αντιπαράθεσης ως προς το επίπεδο του πατριωτισμού ή της υποχωρητικότητας.

Η ανάγκη και η υποχρέωση για να αρθούμε με επάρκεια στο ύψος των περιστάσεων, αποτελεί το κυρίαρχο αξιακό στοιχείο και μέτρο αξιολόγησης της διασύνδεσης του πρέπειν με το πράττειν.  Σαφώς και αυτή η διάσταση της οφειλής, της συνέπειας και της επάρκειας, δεν μπορεί να περιορίζεται χρονικά και επί του πρακτέου, μόνο στις επετειακές εκδηλώσεις και δραστηριότητες.

Το «κυκλώπειο» μέγεθος εκείνου του ανεπανάληπτου αγώνα, σε συνάρτηση με τη λεβεντιά των αγωνιστών, θα πρέπει να αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα στην αναμόχλευση των «παθών» που οδηγούν στην επαναφορά του «ανά τους αιώνες προσφιλούς εφιάλτη», στο προσκήνιο.  Μακριά από συνθήματα οικειοποίησης του αγώνα, όπως και προσεγγίσεις «γηπεδικού χαρακτήρα» που μειώνουν το ήθος, την εθνική αξιοπρέπεια και την αδιασάλευτη ιστορική συνέπεια.

Σημείο αναφοράς, αποτελεί η γραμμή της εθνικοφροσύνης του Γρηγόρη Αυξεντίου, την οποία κρατούσε σταθερά, όπως αφηγείται ο τότε Γυμνασιάρχης του και για την οποία τον θαύμαζε. Έτσι ακριβώς, καθώς, όταν μνημονεύουμε και τιμούμε τον Αγώνα της ΕΟΚΑ και τους ίδιους τους ήρωές μας, οφείλουμε να λέμε τις δικές τους αλήθειες, αυτές που μας γαλούχησαν στου καιρού το πέρασμα, να αποτυπώνουμε το δικό τους ιστόρημα, αποτρέποντας της ιστορίας την τιμωρία, να αναδεικνύουμε τη δική τους έκφραση περηφάνιας, αυτό στο οποίο πίστεψαν σε χαλεπούς καιρούς όπου η αξιοπρέπεια είχε προφανώς μια άλλη διάσταση και η έννοια της πατρίδας δεν περιοριζόταν στη διαχείριση ή στον εξευμενισμό.

Οφείλουμε όλοι να νοιώθουμε δέος, και όχι τυπική υποχρέωση παρευρέσεως, κάθε φορά που καλούμαστε να αναδείξουμε τον ηρωισμό του αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος περικλείει το σύνολο των χαρακτηριστικών που αποτυπώνουν και σκιαγραφούν τη διαχρονικότητα του Ελληνισμού στους αγώνες για λευτεριά.

Η ΣΕΚ αποτελεί την προέκταση του έπους της ΕΟΚΑ, ως απόγονοι, παιδιά, εγγόνια και συνεχιστές των αγωνιστών, έχοντας καταγράψει στις τάξεις της, 40 μέλη της ανάμεσα στους θυσιασθέντες ήρωες. Αναπόφευκτα και δικαιωματικά, όσο η αδυσώπητη πορεία του χρόνου θα μειώνει τη βιολογική παρουσία των αγωνιστών, η ΣΕΚ θα παραμένει πιστή στην ανάδειξη των οραμάτων και παρακαταθηκών. Αναγνωρίζοντας πως, η κάθε εποχή καταγράφει τις δικές της διαφορετικές ιδιαιτερότητες, με σεβασμό όμως και δέος στο παρελθόν, με συνέπεια στο παρόν και με προσήλωση υπευθυνότητας στο μέλλον.

Συνεπής στην ιστορική της διαδρομή που την κατατάσσει ως πρωτοπόρα δύναμη στους εθνικούς, στους κοινωνικούς και στους εργατικούς αγώνες του τόπου μας. Με αγωνία για το ξεθώριασμα των αρχών και αξιών της φυλής μας, για το σύγχρονο που απομονώνει το αξιακό, για την οικονομική και την όποια άλλη σκοπιμότητα που αφαιρεί και απομονώνει τον εθνικό κορμό από το υπόλοιπο του σώμα. Για το εθνικοπρεπές που κακώς και επικίνδυνα χρωματίζεται ιδεολογικά, προσεγγίζεται και ταυτίζεται πολιτικά, αλλά και διεκδικείται κομματικά.

Η ΕΟΚΑ που μας ενώνει, θα πρέπει να λειτουργεί και ως αυτή που μας δεσμεύει, όχι μόνο στους επετειακούς εορτασμούς κάθε 1^η Απριλίου, αλλά ως διαχρονική αναφορά και παραπομπή στο ήθος και στη συνέπεια που εκφράζουν οι έννοιες της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης.

Ο Μάρκος Δράκος, ως πρεσβευτής αυτού του τριπτύχου, έχοντας διατελέσει μέλος της Γενικής Γραμματείας της ΣΕΚ, είχε την τιμητική του στην κεντρική επετειακή εκδήλωση στο Στάδιο Ελευθερία, στην οποία η ΣΕΚ συμμετέχει κάθε χρόνο ως συνδιοργανωτής. Το ήθος και οι αρχές του, όπως και η κοινωνική του ευαισθησία σε συνάρτηση με την παρρησία του, αποτελούν βασικά στοιχεία μεταλαμπάδευσης αυτής της ηρωικής μορφής, στις επόμενες γενιές. Όταν τέθηκε το δίλημμα στον Μάρκο Δράκο, από τον εργοδότη του, είτε να συνεχίσει τη συνδικαλιστική του δράση είτε να χάσει την εργασία του, Αυτός δεν δίστασε να παραμείνει στη ΣΕΚ, προτιμώντας να διατηρήσει άθικτη την αξιοπρέπειά του, δίνοντας μαθήματα ήθους και αγάπης προς τη δημοκρατία και την αλληλεγγύη, ομοίως τελικά και προς την πατρίδα.

Σε τελική ανάλυση και ως υπόμνηση, ο συνδικαλισμός και η ελευθερία αποτελούν ταυτόσημες αξιακές έννοιες, όπως και η ΣΕΚ μαζί με την ΕΟΚΑ, ως ιστορική συνέπεια και αντιδοτική δέσμευση ενάντια στη λήθη και στην παρόρμηση κάθε μορφής.